อิอิ เหลืออีกเดือนก่าๆ ก็จะหมดปีนี้ไปแร๊ว
ไว๊ไวเนาะ ผ่านไป ไวเหมือนโกหก
เรื่องราวมากมายให้จดจำทั้งดีร้าย

 

มีหมอดูเคยทักว่า ตลอดทั้งชีวิตของเรา
ถึงจะพบเจออุปสรรคบ้าง แต่ก็เป็นอุปสรรคที่เราสามารถแก้ไขได้
ไม่หนักหนา ถึงขั้นเรียกว่า มรสุมชีวต
อืม...ก็จริงแหละ ไม่เคยเจอปัญหาที่ถึงกับ......ชีวิตนี้อยากตาย
ทำไมโลกช่างโหดร้าย รึลำบากยากแค้น อาไรทำนองนั้น
รึเราเป็นพวกไม่ซีเรียสกะชีวิต(?)........อันนี้ก็มีส่วน

 

ผ่านเข้าวัยเบญเพสมาแล้ว
นี่เรียกได้ว่า เดินทางมาครึ่งชีวิตรึยังนะ ?
มานึกดูอีกที นี่เราอายุ 25 แล้วหรอเนี่ย ??
เหมือนเพิ่งใส่รองเท้าขาว กระโปรงจีบรอบสีกรมท่า
นั่งรถตู้สายมาบุญครอง-ปากเกร็ดในวันที่เรียนเช้า
ถ้าวันไหนสายหน่อย ก็สาวรีย์-ปากเกร็ด ต่อด้วยปอ.สีส้มผ่านจุฬา
สายไรจำไม่ได้แร๊ว แก่ขึ้นสมองชักเลอะเลือน... -*-
ทำแบบนี้อยู่สี่ปี แป๊บๆ เรียนจบ ทำงาน.........

 

ทำงานมาจะ 4 ปีแล้วหรอเนี่ย !!!
นึกย้อนไปไกลกว่านั้น
ช่วงเวลาสมัยมัธยม มีความสุขมากมาย
อยู่กับเพื่อนทั้งวัน ไปเรียนอย่างมีความสุข
เฮอาสุดๆ ไม่เครียด สอบก็ไม่เคยอ่านหนังสือ(นอกจากเลขกะสังคม - -")
ยิ่งม.5 ม.6 เวลาว่างมากมาย สบายอย่าบอกใคร
ถ้าถามว่า อยากย้อนเวลาไปช่วงไหน
ก็จะย้อนไปช่วงมอปลายนี่แหละ
เลิกเรียนก็บ้านช่องไม่ค่อยอยากกลับ
หันหน้าเออออกันตั้งแต่คาบบ่าย ว่าเย็นนี้ไปไหนดี
บ้านหลังที่สองต้องเดอะมอลล์งามฯ ไปทั้งๆ ที่ไม่มีไรทำ แต่ขอให้ได้ไป
ช่วงที่เค้าฮิตถ่ายสติ๊กเกอร์ ก็ตระเวนถ่ายมันทุกตู้
เอาหน้ายัดกันเข้าไปให้เต็มกรอบ กลุ่มไหนอัดได้เยอะ ถือว่าเจ๋งสุด
เหอะๆๆๆๆ จะว่าไร้สาระ ก็ไม่เถียง แต่แลกกับความสุข อันนี้ยอม
คิดถึงข้าวตามสั่งร้านป้าหน้าโรงเรียนจัง (ร้านแรกที่ทำให้เรารู้ว่าข้าวราดกระเพรามีมากกว่าเนื้อ หมู ไก่)
คิดถึงกระเพราหมูกรอบ กระเพราไก่ย่าง  ตับปิ้ง น้ำจิ้มรสเด็ด
ฝั่งตรงข้ามต้องไก่ทอดเสียบไม้ ไม้ละ 5 บาท(จำกันได้ปะ ?) น้ำปั่น เครป แล้วอาไรอีก แต่เดินผ่านต้องได้ซื้อซักอย่าง
เฮ้อๆๆ คิดถึงโต๊ะแถวแรกๆ ข้างตาข่ายกั้นที่ติดๆ หนามบาส
มักจะเป็นโต๊ะนั่งแกร่วคาบที่ว่าง รึโดดเรียน(??) นั่งกินหนม ลอกการบ้าน คุยเล่น ฟังเพลง เรื่อยเปื่อย
โอ๊ยยยยยย นึกแล้วอยากกลับไป อยากกลับไปมีช่วงเวลานั้นอีกจัง
วีรกรรมทำไว้มากมาย ทั้งกะอาจารย์ กะเพื่อนร่วมห้อง ฮ่าๆๆๆๆ ยังจำกันได้รึป่าวไม่รู้
เกเรพอเป็นพิธี แต่ถึงเวลาสอบ ถึงเวลาที่ต้องตั้งใจเรียน ก็ทำได้ดีไม่แพ้ใครเหมือนกันนะ ^^

 

เสาร์ก่อนได้นัดเจอกันจริงๆ จังๆ เป็นครั้งแรกในรอบเกือบ 8 ปีที่ต่างแยกย้ายไปเรียนไปทำงานตามทางของตัวเอง
ทุกคนยังน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ป้อม >> สละโสดก่อนเพื่อน มากะสามีที่น่ารัก ป้อมดูมีน้ำมีนวลขึ้น แต่นี่ขนาดแฟนขุนจนเหนื่อย ก็ยังดูผอมอยู่ดีแหละ ^^
ผึ้ง >> ดูอวบขึ้นนะ แต่ก็เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง เฮฮา สนุกสนาน น่ารักยังไงก็อย่างงั้น เพื่อนๆ แอบแซวว่าเสื้อวันนั้นเซ็กซี่นะฮ๊า..
วิ >> มากะน้องวอม เหมือนกันยังกะฝาแฝด O_o" วิสวยขึ้นนะ ผอมลง ผมสีและทรงนี้เข้ากะวิมากๆ เลย ชอบๆๆๆ เปรี้ยวเข็ดฟัน
จอย >> สายตลอดดด....มีใครทักว่าอวบขึ้นนิดนึง แต่..ที่เหมือนเดิมน่ะ คือคารมคมคาย พูดทีไร เพื่อนฮาตลอด 555555
ยุ้ย >> แอร์สาวสูงชะลูด ดูเหมือนจะผอมลง แอบเปรี้ยว+งามขึ้นด้วยนะ อิอิ แบ่งความสูงให้ซักเซ็นสองเซ็นดิ จะได้ไปสมัครแอร์กะเค้ามั่งง่ะ
ดิ๊บ >> เราว่าดิ๊บน่ารักขึ้นนะ ดัดผมแล้วเหมือนเด็กฝรั่งเรย ชอบๆๆ รู้สึกว่าดิ๊บจะดู Active กว่าเมื่อก่อนนะ เป็นสาวมากขึ้นน่ะ ^^
เบล >> ติดต่อไม่ได้ เสียดายจัง ไม่รู้เรยว่าตอนนี้เป็นไง แต่ก็คงเปิดร้านซีรอกซ์อยู่ที่ธุรกิจเหมือนเดิมแหละมั้ง
ส่วนอีกคน บักหลี..อิอิ >> คนนี้เราลากมาเอง คิดว่าตอนเรียนไม่ได้สนิทเท่าตอนนี้นะ ไม่รู้ดิ เหมือนคุยกันบ่อยกว่าซะอีก เลยไม่รู้จะบอกว่าเปลี่ยนไปไงเรย หุหุ  

 

สรุปแล้ว วันนั้นมีความสุข สนุกมากๆ เอากล้องไปด้วย แต่ถ่ายได้ 2 รูป แบตหมด -*-
ดีนะที่หลีเอากล้องมา ก็เลยต้องทำหน้าที่เป็นตากล้องจำเป็น.......เพื่อนๆ บอก กล้องมันถ่ายยากที่สุดในโลกเลยว่ะ...อันนี้เห็นด้วย 55555

 

 

อยากนัดเจอกันบ่อยๆ จังเลย
ไม่นึกว่าจะรวมกันได้เยอะขนาดนี้ ทั้งที่บอกล่วงหน้ากันแค่ไม่กี่วัน
ชอบคุณฟ้าฝน ขอบคุณเวลาและสถานที่ที่เอื้ออำนวยให้เราเจอกัน
และที่สำคัญ ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน ที่ทำให้เรามีความทรงจำดีๆ เก็บไว้ในชีวิตอีกหนึ่งวัน ^^

 

เจอกันใหม่เร็วๆ นี้นะ
..^^..