แอบเซ็ง...

วันนี้อารมณ์แปรปรวนขั้นรุนแรง

 

เพิ่งรู้ว่า การอยู่บ้านทั้งวันแบบนี้ มันทำให้เรา

 

 

 

 

นอนเข้าไปได้ เวลานั้น...

แล้วตื่นมาได้ เวลานั้น...

อยากสูดอากาศยามเช้า ชื่นชมน้ำค้างบนยอดหญ้ารึไง ??

 

ปล่าว มันตื่นเอง

คงตื่นเพราะความคุ้นชิน รึเพราะ...??

แล้วก็คงเพราะความคุ้นชินอีกนั่นแหละ ที่ต้องหยิบมือถือขึ้นมาดู..

 

.

..

.

...

...

..

 

ความว่างปล่าว

 

 

 

 

 

จิตเราตก

 

แต่ไม่ใช่เพราะความว่างปล่าวในมือถือ ที่ทำให้รู้สึกแบบนี้

มันคือความมากมาย ทะลัก ล้น เกินพอดี

อะไรก็ตามที่เรียกได้ว่า "ไม่ปกติ"

 

 

 

 

ความคิดล่องลอยไกลเกินกว่าจะตามทัน

 

 

 

 

จิตตก Again

.

.

.

.

 

 

 

หาทางแก้ออกแล้ว หยั่งรู้ได้ด้วยตัวของตัวเอง

การได้อยู่กับตัวเอง นั่งคิดคนเดียวนานนาน ทบทวนเรื่องราว ทั้งปัญหาและสาเหตุ

ก่อให้เกิดปัญญา(??)

 

ปริศนาไขกระจ่างแล้ว...

 

 

 

 

 

พรุ่งนี้ จะเข้าสู่โหมด "จำศีล"

หรือเรียกอีกอย่างว่า   กบในกะลา

ขอกะลาอันหนาๆ หนักๆ แข็งแรง มั่นคง ไม่ต้องเจาะรูใหญ่ เอาแค่หายใจผ่านไปวันๆ

 

 

 

 

 

แต่ตอนนี้ จิตยังตก -*-

 

 

 

 

 

 

เริ่มเลยละกัน...

อ่บ..อ่บ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

     

 

เอ่อ คือว่าครือ...

 

เอ่อ  คือตัวช้านนน

 

เอิ่ม   แบบว่ามาน มีเรื่องจะพูดจา....

 

เอ่อๆ อ่าๆ อืมๆ งึมงัม งุงิ แง่วๆ งืมๆ เง้อๆ ง๊าๆ......เฮ่ออออ กรู  =..="

 

ชีวิตคนเราสั้นยิ่งนัก หาความสุขใส่ตัวเองดีก่าเนาะเพื่อนๆ

 

<<มันคงไม่ยากเย็นเท่าไหร่ ถ้าวันนี้ไม่มีเขา และคงไม่ยากเย็นอะไรถ้าพรุ่งนี้มีเพียงเราคนเดียว>>....วงขอนแก่น ร้องเอา "ใว้" ^^

 

ใจหาย ใจหาย หวิวหวิว แต่พอรู้สึกตัว ใจมันก็ยังอยู่กะเรานี่นา เอ้อ..ช่วงเวลาสั้นๆ ก็ทำให้รู้สึกใจหายได้เหมือนกันนิ

 

อาราย อาราย..ไม่ได้เป็นอาไรหรอก ยังดีอยู่ สบายๆ ไม่ซีเรียสกะชีวิต เป็นคนเฮฮา ไม่คิดมาก หนุกหนาน ขำขำ จนอาไรซักอย่างพรั่งพรูเป็นสายเลือด อิอิ จำได้..

 

แต่ทำไม เก่งนักใช่มั๊ย กลางวันทำเป็นเก่งน๊ากก แล้วทำไมไม่พ๊ากก แล้วทำไมไม่ยอมนอน เหอเหอ บ่นเข้าไป

 

 

 

 

ความรักมีอิทธิพลกับการดำเนินชีวิตนะยะ  รึใครจะเถียง...ห๊า เถียงเร๊อะ เดี๊ยวโดนๆๆๆๆ

 

อืมมม เริ่มเห็นด้วยแล้วใช่มะ ช่ายยย นั่นแหละ ว่าง่ายๆ โตไวๆ

 

บางทีไอเรื่องที่วางแผน"ใว้" ว่าอยากจะทำ แต่พอมาเจอเรื่องกระทบจิตใจเข้าหน่อย(รึมากก็เหอะ..) มักจะหมดแรงทำซะอย่างงั้น

 

เข้าสู่โหมดไร้สติ ทำอะไรที่เรียกว่า "บ้าไปแล่ววว..บ้าหรือเปร่า..."

 

อืม รึถ้ามีรักล้นใจ โลกนี้เป็นสีชมพู ฉันรักเธอ เธอรักฉัน เรารักกัน รักกันรักกัน ก็ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนไม่รู้ ทำนู่นนี่ อึดกว่าซุปเปอร์แมน+สไปเดอร์แมน -*-

 

ที่ทำงานอยู่มาหลายเดือน น่าเบื๊อออน่าเบื่อ หยุดมันทุกเดือนแหละ หาเรื่องหยุด เดี๋ยวพักร้อน เดี๋ยวป่วย เดี๋ยวเปื่อย ป่วยๆ เปื่อยๆ ให้เวลามันผ่านๆ ไป

 

แต่พอมีแรงบันดาลใจอาไรซักอย่าง ที่ทำงานอันแสนน่าเบื่อ มันก็ดูมีชีวิตชีวา คอมพิวเตอร์เน่าๆ ก็ทำให้เรานั่งยิ้มได้ท้างวัน สดใสแฮะ

 

อยากไปทำงาน อยากไปๆๆๆ โอ๊ยย ไม่ยอมหยุดเรย(ถ้าไม่มีใครบอกให้หยุด^^") ไม่ยอมเจ็บยอมป่วย เมื่อไหร่จะถึงวันจันทร์ เมื่อไหร่จะพรุ่งนี้ ที่ไม่มีวันหยุด อิอิ

 

แต่ครับแต่.. ข้อยกเว้น รึความขัดแย้งมักเกิดขึ้นเสมอ ก็นั่นไง...ใครมันจะมีความสุขไปได้ตลอด 

 

เวลาที่เราไปสู่จุดสูงสุด ยืนอยู่บนยอดเขา ถ้าเข้มแข็งแกร่งกล้าพอ ก็ยืนได้นานหน่อย แต่ถ้าอ่อนแอ ลืมกินข้าว ออกอาการหน้ามืด แค่มีคนเอานิ้วมาจิ้มก็ตก...แอ่ก...เจ็บบบบ

 

 

แล้วนี่บ่นอาไรอีก.. ต้องการจะบอกอาไร ฮึ.. (นึกถามในใจแบบนี้ล่ะซิ^^) 

 

อืมมม พรุ่งนี้ทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม จะไม่เรียกว่ามีการเปลี่ยนแปลงใดๆ ทั้งสิ้น ก็แค่ ทุกอย่างกลับสู่สภาพเดิม เพราะจริงๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมา มันไม่ควรเกิดขึ้นด้วยซ้ำ เหะๆ

 

แต่ก็นะ ไม่ลองก็ไม่รู้ ถ้าไม่ตัดสินใจแบบนั้น..ในวันนั้น ก็จะไม่มีวันรู้ ว่าวันนี้เราต้องการอะไร รึควรทำอย่างไร ก็ถือซะว่า เป็นตัวช่วยให้ความสัมพันธ์ระหว่าง...คนสองคน ดีขึ้นละกัน

 

ใช่แล้ว พรุ่งนี้จะกลับไปทำสิ่งที่ตั้งใจ "ใว้" สานต่อความฝันที่ทิ้งลงกลางคัน เพราะขอเลือกสิ่งที่เรียกว่าความสุข..แม้ชั่วคราว.. แต่วันนี้ยังไม่สายเกินที่จะสานต่อ

 

อิอิ อาไรน่ะหรอ น้อยคนจะรู้ แต่ให้เดาก็อาจจะถูก นั่นแหละ นั่นแหละ หนึ่งในนั้น ที่เดามาน่ะถูกแว้ววว

 

 

เดือนหน้าตั้งใจว่าจะลาออก อันนี้หลายคนรู้แล้ว เพราะเที่ยวป่าวประกาศเค้าไปทั่ว สิ้นเดือนจะยื่นๆๆๆ เป็นไท ซะที คริคริ

 

ออกมาเกาะแม่จ๋ากินก่อน แล้วเที่ยวให้มันส์ไปเรยเจ้าค่ะ ความโสดที่เคยโหยหา จะได้สมหวังก็คราวนี้ ทุกวันจะมีแต่แม่จ๋า พ่อจ๋า และเพื่อนจ๋า...งืมงืม

 

เพื่อนมันคงด่า ว่าเวลามี..ไม่เคยเห็นหัวเพื่อน แต่พอไม่มีล่ะกลับมาเพื่อนจ๊ะเพื่อนจ๋า อ่ะนะ ให้อภัยเพื่อนแย่ๆ คนนี้ด้วยเถิด อยากจะเที่ยวก่อนที่จะ..

 

 

อยากไปทะเล ไปเกาะ แนวๆ Unseen จัง เห็นที่ทำงานไปกันมาส๊วยยยสวย น่าไปง่ะ แต่เพื่อนๆ เรานี่ คิวรัดตัวกันเหลือเกริ๊น

 

กว่าจะรวมกันได้ ต้องจุดธูปเรียกล่วงหน้าเป็นเดือน เอ่...นึกออกละ กลอยจะไปงาน Jazz Fest ที่หัวหินเดือนหน้าใช่มะ ยังไปอยู่ป่าว ไปนะ ไปนะ เราไปด้วยยย

 

แล้วรีบบึ่งรถกลับมางานแต่งบลูกันสองคนก็ได้ นะ นะ  (^^)v

 

 

อาทิตย์นี้จะไปสอบ CU-TEP แล้ว ยังไม่ยอมหาอาไรใส่สมองกลวงๆ เรย จะได้คะแนนเท่าไหร่กันนี่

 

อ้อ ใครว่าจะสอบ TOEIC ก็อ่านหนังสือเตรียมๆ "ใว้" ซะนะ ไม่มีเรื่องให้ต้องคิดมากแล้ว จากนี้ก็ตั้งใจทำเพื่ออนาคตของ...ตัวเองละกัน สู้ๆ เป็นกำลังใจอยู่ห่าง ห่างงงง

 

ถ้าอ่านไม่รู้เรื่องก็ ให้คนใกล้ตัวติวให้ก็ได้ เนาะ เนาะ

 

 

ไม่ต้องบอกให้ดูแลตัวเอง เพราะว่าใครๆ ก็รักตัวเองกันทั้งนั้น ที่สำคัญ นอกจากตัวเองแล้ว ยังมีคนข้างๆ คอยดูแลอยู่

 

ถ้าจะฝาก ก็..ฝากดูแลเค้าให้ดีดีละกัน อย่าให้ประวัติศาสตร์มันซ้ำรอย..

 

 

 

                                                             ..จบข่าว..

                                                              ยัยเนี๊ยบ       

 

 

แป่ววว...หน้าแตกยับเยิน อืม โอเคๆ เข้าใจอาไรผิดเล็กน้อย(รึอาจจะมากหว่า..)

 

อืมๆ เข้าใจแล้ว หลังจากที่ได้คุยกันน่ะ ก็..ถือซะว่า เขียนเผื่อ 2 เดือนหน้าละกาน เหอเหอ (ยังไม่เลิก.. - -")

 

 

"ก็เพราะว่าฉันเป็นคนแบบนี้แหละ"     นี่แหละ..ฉัน..