ทำดี ไม่เคย ได้ดี เรยกุ -*-
มีแต่เสมอตัว กับ โดนด่า...หึหึ
คิดว่าจะซาบซึ้ง ซักนิด ซักหน่อย
แต่ไม่ว่ะ ไม่เลย

 

 

ไม่ต้องขอบคุณหรอก ไม่ได้คาดหวัง
แค่ไม่คิดว่า นอกจากไม่มีคำขอบคุณหลุดออกมาจากปากซักแอะแล้ว
ยังโดนด่า ยังหาว่าทำไม่ดีพอ...........เออ กำลังใจ
หมดกัน

 

 

คิดถึงพ่อ เวลาที่ซื้อของ ซื้อขนม
ซื้ออาหารอาไรก็ตามมาให้แม่
แล้วโดนบ่นว่าไม่อร่อยบ้างล่ะ ซื้อมาทำไมบ้างล่ะ
รึที่อุดส่าห์ เอาของรกๆ ในบ้าน ไปจัดวางให้เป็นระเบียบ
แต่ดันทำให้แม่หาของไม่เจอ(เพราะจะหาเจอก็ต่อเมื่อมันอยู่ในกองรกๆ นั่น -*-)

 

 

ประมาณว่า อุดส่าเก็บกวาดถูห้องให้อย่างดี
หยิบขยะที่เกกะใส่ถุงพลาสติกไว้ แต่สุดท้าย ลืมเอาถุงขยะนั่นไปทิ้ง
ทั้งๆ ที่ห้องแสนจะสะอาด แต่โดนด่า เพราะลืมทิ้งถุงขยะ
หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ

 

 

รึเวลาที่ล้างห้องน้ำอย่างดี ถูอย่างสะอาด
แม้แต่ร่องกระเบื้องก็เอาแปรงสีฟันไถซะเรียบ
ซอกระหว่างก๊อกน้ำ ที่วางสบู่ ที่วางของหน้ากระจก...
แต่ลืมถูคอห่านอย่างเดียว
ก็โดนด่า
...............................................................
.................................................
...................................................
.....................
และแน่นอน
อย่าคาดหวังคำชม หรือคำขอบคุณใดๆ
หึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึหึ

 

 

ก็อย่างว่าแหละ
ในเมื่อเป็นแค่ "คนใช้"
จะไปหวังคำขอบคุณอะไรจาก "เจ้านาย"

 

 

。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。。

แคร์ความรู้สึก ของคนข้างๆ บ้าง

คนหนึ่งวิ่งตาม . . . อีกคนวิ่งหนี
คนหนึ่งฟุ้งซ่าน . . . อีกคนไม่คิดอะไรเลย
คนหนึ่งสนใจ ใส่ใจ ดูแล เป็นห่วง . . . อีกคนไม่เคยรู้สึกว่ามีค่า
คนหนึ่งโทรไปแล้วหาเรื่องคุย . . . อีกคนรับสายแล้วหาเรื่องวาง 




คนหนึ่งอยากเจอนานๆ ทีก็ยังดี  . . .  อีกคนทำงาน ไม่ว่าง อยากพัก
คนหนึ่งคิดถึงอีกคน . . . แต่อีกคนแกล้งทำเปนไม่รับรู้
คนหนึ่งเพิ่งหยุดร้องไห้แล้วโทรหา . . . อีกคนไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสียงเปลี่ยนไป

บางครั้ง . . .
คุณควรคิดย้อนกลับไปถึง คนที่เค้ารักและเป็นห่วงคุณบ้าง
อย่าทำเหมือนความรู้สึกและสิ่งดีๆ  . . .
. . . ที่เค้าทำให้คุณ ไม่มีค่า ไม่มีความหมายอะไรเลย 


 


อย่าทำร้าย ความรู้สึกของคนที่รักคุณ ด้วยการไม่สนใจเค้า
โปรด . . . ดูแลความรู้สึกของคนข้างๆ คุณบ้าง
อย่าให้ความรู้สึกดีๆ ต้องจางหายไป
ไม่เช่นนั้น . . . คุณอาจมานั่งเสียใจทีหลังก็เป็นได้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ง่า............................

 

จะเป็นแบบนี้ไปอีกนานไหมเนี่ย

 

ทำไมรู้สึกหวิว หวิว..............บรรยายไม่ถูก

 

เค้าก็  ทำตัว "เหมือน" ปกติ

 

แต่ไง มันก็ไม่สบายใจ รู้สึกไม่ดีเลย รู้สึกผิดตลอดเวลา

 

ทำไงถึงจะเป็นเหมือนเดิมหรอ ??

 

บอกหน่อยได้ไหมอะ ? ต้องทำยังไง ? ต้องเป็นยังไง ?

 

ไม่อยากให้นาน ไม่อยากให้เวลาเยียวยา

 

ในเมื่อเป็นคนทำให้มันเกิดเรื่องขึ้นมา ขอแก้ไขเองได้ไหม ?

 

 

ประสบการณ์สอนให้รู้ว่า

 

เราควรพูด เพื่อให้ "เข้าใจกัน" มากกว่าต่างฝ่ายต่างคิดเอาเอง ว่ามันเป็นแบบนั้น แบบนี้

 

บางทีอาจบอกว่า เข้าใจแล้ว แต่การกระทำ ก็ยังค้านความรู้สึกอยู่ดี

 

โดยเฉพาะกับคนสนิท น้ำเสียงที่พูด แค่ต่างไปจากปกติเพียงเล็กน้อย ก็รับรู้ได้ทันที

 

อืม อืม..............อยู่กับคนอื่น ก็คิดวนเวียนในสมองตลอดเวลา

 

ยิ่งอยู่กับตัวเอง พอเข้าโลกส่วนตัวปุ๊บ สมองก็สั่งให้คิดไกล

 

เป็นแบบนี้มานานมากแล้ว ชอบคิดอะไรไปก่อนเสมอ ไม่ว่าทางดี หรือร้าย

 

แต่ส่วนใหญ่ จะร้ายนำ เพราะบวกการทำใจไปด้วย จะได้เป็นวัคซีนกันความบอบช้ำทางจิตใจ แหะแหะ

 

นั่นไง..........แปลว่า ไปไกลอีกแล้ว

 

 

คิดถึงจังเลย ทำไมเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง หรือหลายอย่าง...ก็ไม่รู้

 

จะรู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า ? รึว่า.....ก็ปกติดี ก็ไม่ได้ต่างไปจากทุกวัน

 

เศร้าจัง อยากรู้ แต่ไม่อยากถาม มันเป็นแบบนี้นี่เอง

 

พรุ่งนี้ก็จะเดินทางแล้ว ไอที่กึ่งวางแผนไว้ว่าจะไปไหน

 

คงไม่ต้องหวัง.........ถ้ามาอยากอะไรในตอนนี้ มันดูเห็นแก่ตัวเกินไป

 

อันนี้ก็เข้าใจแล้ว แค่เค้าให้เราไปด้วย ก็เรียกว่าปราณีมากมาย เหอะๆๆๆๆๆ

 

ปรากฏว่านั่งเงียบ ไม่คุยกะเราตลอดทาง แป่ววววววว

 

ธาตุอากาศ ที่มีชื่อเรียกว่า "ศจีมาส" 555555 เตรียมรับกรรมได้เลย

 

เฮือกกกก..........น้ำลายมันฝืดจัง คอแห้ง ใจเต้น อยากโทรไปหาตั้งแต่บ่าย

 

ทั้งๆ ที่วันนี้โทรไปแล้วสองรอบ - -" 

 

ตกเย็นก็อยากโทร หัวค่ำก็อยากโทร ตอนนี้ก็อยากโทร

 

แต่มองโทรสัพแล้ว..........ใจเต้น กลัว.............

 

กลัวเจอความรู้สึกเย็นๆ เย็นจนด้านชา กลัวเจอแบบที่เคยเจอ

 

นึกแล้วน้ำตาไหล ใจสั่น

 

จะรับมั๊ย ? จะคุยมั๊ย ? จะยัง...แบบเมื่อเช้ามั๊ย ? จะแย่กว่ามั๊ย ?

 

จะยังไง ???

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เกรียมๆ หนังกรอบ...ร่อนกำลังดี
เนื้อนุ่มมม ขาววว ฉ่ำเลือดนิดๆ เกือบสุก medium rare..
หอม กรุ่น อุ่น.....อุ่น น่ากิน

 

 

ไม่ด้ายยย....

 

 

 

 

 

ขา ช้านนนนน !!!!
แว้กกกกกกกก

 

 

ของฝากจากกระบี่
ไม่ต้องซื้อหา ไม่ได้ได้มาด้วยความตั้งใจ
หรือต้องการแต่อย่างใด
ฮือ........................
ขาขาวๆ อวบๆ ของช้านนนน
บนเนื้อที่ประมาณ 582 เอเคอร์
ก่อนไปใช้ชีวิตเป็นชาวเกาะ ยังขาวเนียน

ปัจจุบัน

แง...........................
เอาขาขาว ขาวววคืนมาน้าาาาาาาาาาาา

 

ควานหากางเกงขายาวทุกซอกทุกหลืบในบ้าน
เพื่อใส่ประทังชีวิตปกปิดที่บ้านมาอาทิตย์กว่า.........
ขืนให้แม่เห็น
มีหวัง หูชา ตาปรือ สมองตื้อ คอตก
สำคัญที่สุด จะโดนงดเที่ยว กักตัว บ่มขาว ช่วงปีใหม่
กรี๊ดดดดดด
หนูไม่ย๊อมมม..........
อย่าน้า.....หนูจาไปๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อั๊ยๆๆๆๆๆๆ ><

 

เอ่อ แม่ยังไม่เห็น
ยังไม่ได้โดนบ่น
ยังไม่ได้ห้าม
และ.....ยังไม่ได้ขอ
ซักกะอย่าง 555+

 

 

จิตตก คิดไกลอีกแร๊วเรา เอิ้กกก

แต่นะ
กะลังกลุ้มใจกะขาอวบๆ ของตัวเองอยู่
มะก่อนยังภูมิใจที่ว่า ถึงจะไม่เรียวงาม
แต่ก็ขาวเนียน

 

ตอนนี้...... -*-
แดงๆ ดำ ๆ ด่างๆ  เป็นปื้นน ไปทั้งขา
T_T

โอ๊ยยย เครียด......มะหร่ายจะหายเนี่ยยย

...........เอ่อ
น่าจะเปลี่ยนเป็นถามว่า
จะหายมั๊ยเนี่ย มากก่า (-  -")

 

 

กำของเวง
เวงของกำ
กำ แระ เวง แระ เวง แระ กำ

 

บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

+_!@#$%^&*()_++_@#$%^&_)$%^)$%
(*(&^%$##_(%#%@#%!$@#$*_@#$%
^&*+_)*&%^&*(#$%^&*^%$#$%))*&

 

ฯลฯ.....

 

เงียบๆๆๆๆๆๆๆๆ
แล้ว กรุณาตั้งใจอ่าน ด้วยความสงบ

 

วันนี้เราจะพูดแต่เรื่องมีสาระ..................
อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน (จะทำได้ไหม๊เนี่ย)
ตั้งประเด็นขึ้นในใจว่าจะถกปัญหาเศรษฐกิจ การเมือง และสังคม อุดมปัญญา....เอ๋ ?
แต่แว่.............................................
นึกไม่ออก -*-

 

หมดกัน

 

รู้สึกว่ายิ่งแก่ สมองยิ่งตื้อ คิดอาไรไม่ค่อยสร้างสรรค์
ไม่ว่าจะเรื่องที่ต้องใช้ความคิด
รึเรื่องง่ายๆ ที่ไม่ต้องใช้ความคิด อย่างพวก Common sense (ขออนุญาตใช้ภาษาอังกิด ดัดจริตนิดเดียว)
ตั้งแต่เด็ก เข้าใจผิดมาตลอดว่า ฉันฉลาด
ก็แหง๋ล่ะ ได้เกรดดีมีแต่สาม กะ สี่ เป็นที่น่าภาคภูมิใจ (?)
แต่คับแต่......เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือกะลายังมีฝ่าเท้า O_o”
จุฬาทำให้เราได้รู้ว่า

 

 

น้ำใจน้องพี่สีชมพู......ทุกคนไม่รู้ลืมบูชา
พระคุณของแหล่งเรียนมา.....จุ...ฬา ลงกรณ์
(ให้เกียรติสถาบันด้วยการร้องเพลงพระราชนิพนธ์)

 

 

ต่อๆๆ เดี๋ยวลืม

 

รู้ว่า........ช้านไม่ได้โง่นะ
แต่

 

 

 

 

 

 

 

โง๊......................................โง่

 

จำวันที่รู้เกรดเทอมแรกได้เรยอะ
นั่งเช็คในร้านเนท เกรดออกมาได้ 2.68 !!!!!
พระเจ้า เกิดมาไม่เคยได้ต่ำกว่า 3.00
อยากจะกรี้ดให้จิ้งจกตกเพดาน
เหมือนถูกเตะลงมาจากตึกใบหยกสอง แล้วโดนสิบล้อทับซ้ำ
แหลก...............................
บากหน้าเปื้อนคราบน้ำตาไปขอขมาแม่จ๋า
เป็นหนึ่งในวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิต ไม่ลืม
บทเรียนราคาแพงที่ไม่ว่าใครก็คงไม่อยากเจอ
แม่จ๋าพ่อจ๋า หนูขอโทษ หนูทำให้ผิดหวังใช่ไหมคะ
เทอมหน้าเอาใหม่ หนูจะตั้งใจเรียน
หนูจะต้องทำให้ได้

 

 

 

 

 

2.60 !!!!!!!

(- -")
หนักก่าเดิม.............
กรรมของเวร -*-

 

ซึม เศร้า สลด หดหู่ในชีวิตมากมาย............ได้ 3 วัน
ศจีมาสก็กลับมาเริงร่าท้าลมปราณ เหมี๊ยนเดิม
กร้ากกกกกกกก
ชีวิตเรา เกิดหนเดียว ตายหนเดียว จะทุกข์ไปใย หาความสุขใส่ตัวกันดีก่า
ชิมิเคอะ ?
จะเครียด จะซีเรียสไปทามม๊าย
เซ็งไปก็เท่าน้าน
เซ็งแร๊วได้เอช๊วน
เซ็งแร๊วสวยเหมือนนางฟ้า (แต่มีสามีเป็นปลากะโห้ ?o? )
เซ็งแร๊วบ้านรวย หนีคดีไปจัดปาร์ตี้อยู่ที่อังกิดเร๊อะ ก็ป่าว
ยิ่งเซ็ง ยิ่งแย่ ยิ่งแก้ ยิ่งปวดหัว
ฉะน้าน กลับมารั่วววว เหมือนเดิมเทอญ
คิดได้ดังนั้น ก็ตั้งใจเรียนพอเป็นพิธี
และหนีเรียนเป็นกิจวัตร 55555
แหมๆๆๆ ก็ไม่บ่อยขนาดน้านหรอก
ซักอาทิตย์ละคาบให้รู้สึกดี
(ที่เรามาเดินเที่ยวในขณะที่เพื่อนกะลังโดนจารย์ด่าอยู่น่ะ 555)
แต่แว่....ต้องกลับบ้านตรงเวลานะค๊า
เป็นบัญชาจากผู้มีอิทธิพลในสมัยนั้น ^^;

 

สุดท้ายดำเนินชีวิตนิสิต 4 ปี
จบมาด้วยเกรดเฉลี่ย................2.92
เพิ่งรู้ว่า ไอที่ขาดไป ศูนย์จุดศูนย์ต๋อย เนี่ย
มันตัดโอกาสในการทำมาหากินได้เยอะแยะมากมาย
อาทิ อดสมัครสอบชิงทุนไปญี่ปุ่น
ซึ่งส่วนมาก รับเกรดไม่ต่ำก่า 3
เซ็งเป็ด.......................................
จะโกอิเตอร์ กะเค้าก็แห้วววว
อีกครั้งกับความคิดที่ว่า
“ไม่น่าเล๊ย รู้งี้ตอนนั้นน่าจะตั้งใจเรียน.....น่าจะอ่านหนังสือเยอะก่านี้
  น่าจะเข้าทุกคาบ น่าจะ..........บลา บลา บลา”
บ่อยซะจนเซ็งตัวเอง ไม่รู้จะเซ็งไงแร๊วเนี่ย
สุดท้ายก็กลับมาเป็นคนเดิม คนเก่า ที่ไม่เอาไหน
ฮ๊าๆๆๆๆๆๆ
ถือคติ “ชิลชิลเป็นนิจ ใช้ชีวิตไปวันวัน”
ก็เรยได้เท่าเนี้ยอะน๊า หุหุ
ปลอบใจตัวเอง จบมามีงานทำ ได้เงินเดือนเท่านี้ก็โอแร๊ว
(เมื่อเทียบกะความสามารถที่มี คริคริ)

 

 

 

 

 

หรอ ????
แค่นี้พอใจแร๊วหรอ ????
แร๊วบ้านหลังงามง๊าม แร๊วซีรี่ส์ 3 แร๊วทัวร์ยุโรป แร๊วๆๆๆๆๆ......ฯลฯ
โอ๊วววว ม่ายจริ๊งม่ายจริง
เงินเดือนเท่านี้ไม่พอเลี้ยงปาก(กว้างๆ)เลี้ยงท้อง(บวมๆ)แน่นอน
อืม.........เงินเดือนก็ม่ายขึ้น โบนัสก็ม่ายมี แถมจะถูกเลิกจ้างมะหร่าย ก็ม่ายรู้
แว๊กกกกกกกก
เพิ่งรู้นะเนี่ย ว่าสถานะไม่มั่นคง
รู้ตอนนั่งพิมพ์อยู่ตอนนี้เนี่ยแหละ
เหอเหอ ปีหน้าหางานประจำดีกร่า ทำที่ไหนดี ง๊า..........
แก่แล้ว เค้าจะรับมั๊ยเนี่ย
แก่แต่อายุ แต่ประสบการณ์ม่ายมีนะคับ รับม๊ะ รับม๊ะ ^0^

 

ใกล้หยุดยาว สติสตังค์ชักไม่อยู่กะเนื้อกะตัว (อันหลังรู้สึกจะไม่อยู่ทั้งปีนะ 555)
ปีใหม่นี้ขอให้มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาในชีวิต
ขอให้คนที่เรารัก และรักเราพบเจอแต่สิ่งดีๆ
ขอให้คนไทยรักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาด.......เอกราชจะไม่ให้ เหลี่ยมแย่งชิง
จ๊ากกกกกกกก พูดผิด แต่ว่ามีสิทธิ์จะพูด มีอารายมะ ฮ๊า......................

 

** 23 ธันวานี้ อย่าลืมใช้สิทธิ์ออกเสียง
เลือกคนเลวน้อยๆๆๆๆๆๆ และไม่เลวนาน - -; เข้ามาบริหารบ้านเมือง
และสุดท้าย.....

 

 

 

 

ไง.....จบแบบ ดูดีมีสาระม๊ะ ?

 

ป.ล. ช่วงนี้กะลังอินเลิฟเครปกล้วยหอมของ Sun Moulin อยู่
       อร่อยมากมาย ไร้ที่ติ ใครชอบเครปกล้วยหอม(เย็นๆ)
       กรุณาซื้อหามารับทานด่วน ช้าหมด อดแล้วไม่ตาย
       แค่ไม่ได้กินของอาหย่อย ฮิฮิ ฮิฮิ

 

 

 

 

 

 

 

 

อิอิ เหลืออีกเดือนก่าๆ ก็จะหมดปีนี้ไปแร๊ว
ไว๊ไวเนาะ ผ่านไป ไวเหมือนโกหก
เรื่องราวมากมายให้จดจำทั้งดีร้าย

 

มีหมอดูเคยทักว่า ตลอดทั้งชีวิตของเรา
ถึงจะพบเจออุปสรรคบ้าง แต่ก็เป็นอุปสรรคที่เราสามารถแก้ไขได้
ไม่หนักหนา ถึงขั้นเรียกว่า มรสุมชีวต
อืม...ก็จริงแหละ ไม่เคยเจอปัญหาที่ถึงกับ......ชีวิตนี้อยากตาย
ทำไมโลกช่างโหดร้าย รึลำบากยากแค้น อาไรทำนองนั้น
รึเราเป็นพวกไม่ซีเรียสกะชีวิต(?)........อันนี้ก็มีส่วน

 

ผ่านเข้าวัยเบญเพสมาแล้ว
นี่เรียกได้ว่า เดินทางมาครึ่งชีวิตรึยังนะ ?
มานึกดูอีกที นี่เราอายุ 25 แล้วหรอเนี่ย ??
เหมือนเพิ่งใส่รองเท้าขาว กระโปรงจีบรอบสีกรมท่า
นั่งรถตู้สายมาบุญครอง-ปากเกร็ดในวันที่เรียนเช้า
ถ้าวันไหนสายหน่อย ก็สาวรีย์-ปากเกร็ด ต่อด้วยปอ.สีส้มผ่านจุฬา
สายไรจำไม่ได้แร๊ว แก่ขึ้นสมองชักเลอะเลือน... -*-
ทำแบบนี้อยู่สี่ปี แป๊บๆ เรียนจบ ทำงาน.........

 

ทำงานมาจะ 4 ปีแล้วหรอเนี่ย !!!
นึกย้อนไปไกลกว่านั้น
ช่วงเวลาสมัยมัธยม มีความสุขมากมาย
อยู่กับเพื่อนทั้งวัน ไปเรียนอย่างมีความสุข
เฮอาสุดๆ ไม่เครียด สอบก็ไม่เคยอ่านหนังสือ(นอกจากเลขกะสังคม - -")
ยิ่งม.5 ม.6 เวลาว่างมากมาย สบายอย่าบอกใคร
ถ้าถามว่า อยากย้อนเวลาไปช่วงไหน
ก็จะย้อนไปช่วงมอปลายนี่แหละ
เลิกเรียนก็บ้านช่องไม่ค่อยอยากกลับ
หันหน้าเออออกันตั้งแต่คาบบ่าย ว่าเย็นนี้ไปไหนดี
บ้านหลังที่สองต้องเดอะมอลล์งามฯ ไปทั้งๆ ที่ไม่มีไรทำ แต่ขอให้ได้ไป
ช่วงที่เค้าฮิตถ่ายสติ๊กเกอร์ ก็ตระเวนถ่ายมันทุกตู้
เอาหน้ายัดกันเข้าไปให้เต็มกรอบ กลุ่มไหนอัดได้เยอะ ถือว่าเจ๋งสุด
เหอะๆๆๆๆ จะว่าไร้สาระ ก็ไม่เถียง แต่แลกกับความสุข อันนี้ยอม
คิดถึงข้าวตามสั่งร้านป้าหน้าโรงเรียนจัง (ร้านแรกที่ทำให้เรารู้ว่าข้าวราดกระเพรามีมากกว่าเนื้อ หมู ไก่)
คิดถึงกระเพราหมูกรอบ กระเพราไก่ย่าง  ตับปิ้ง น้ำจิ้มรสเด็ด
ฝั่งตรงข้ามต้องไก่ทอดเสียบไม้ ไม้ละ 5 บาท(จำกันได้ปะ ?) น้ำปั่น เครป แล้วอาไรอีก แต่เดินผ่านต้องได้ซื้อซักอย่าง
เฮ้อๆๆ คิดถึงโต๊ะแถวแรกๆ ข้างตาข่ายกั้นที่ติดๆ หนามบาส
มักจะเป็นโต๊ะนั่งแกร่วคาบที่ว่าง รึโดดเรียน(??) นั่งกินหนม ลอกการบ้าน คุยเล่น ฟังเพลง เรื่อยเปื่อย
โอ๊ยยยยยย นึกแล้วอยากกลับไป อยากกลับไปมีช่วงเวลานั้นอีกจัง
วีรกรรมทำไว้มากมาย ทั้งกะอาจารย์ กะเพื่อนร่วมห้อง ฮ่าๆๆๆๆ ยังจำกันได้รึป่าวไม่รู้
เกเรพอเป็นพิธี แต่ถึงเวลาสอบ ถึงเวลาที่ต้องตั้งใจเรียน ก็ทำได้ดีไม่แพ้ใครเหมือนกันนะ ^^

 

เสาร์ก่อนได้นัดเจอกันจริงๆ จังๆ เป็นครั้งแรกในรอบเกือบ 8 ปีที่ต่างแยกย้ายไปเรียนไปทำงานตามทางของตัวเอง
ทุกคนยังน่ารักเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
ป้อม >> สละโสดก่อนเพื่อน มากะสามีที่น่ารัก ป้อมดูมีน้ำมีนวลขึ้น แต่นี่ขนาดแฟนขุนจนเหนื่อย ก็ยังดูผอมอยู่ดีแหละ ^^
ผึ้ง >> ดูอวบขึ้นนะ แต่ก็เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง เฮฮา สนุกสนาน น่ารักยังไงก็อย่างงั้น เพื่อนๆ แอบแซวว่าเสื้อวันนั้นเซ็กซี่นะฮ๊า..
วิ >> มากะน้องวอม เหมือนกันยังกะฝาแฝด O_o" วิสวยขึ้นนะ ผอมลง ผมสีและทรงนี้เข้ากะวิมากๆ เลย ชอบๆๆๆ เปรี้ยวเข็ดฟัน
จอย >> สายตลอดดด....มีใครทักว่าอวบขึ้นนิดนึง แต่..ที่เหมือนเดิมน่ะ คือคารมคมคาย พูดทีไร เพื่อนฮาตลอด 555555
ยุ้ย >> แอร์สาวสูงชะลูด ดูเหมือนจะผอมลง แอบเปรี้ยว+งามขึ้นด้วยนะ อิอิ แบ่งความสูงให้ซักเซ็นสองเซ็นดิ จะได้ไปสมัครแอร์กะเค้ามั่งง่ะ
ดิ๊บ >> เราว่าดิ๊บน่ารักขึ้นนะ ดัดผมแล้วเหมือนเด็กฝรั่งเรย ชอบๆๆ รู้สึกว่าดิ๊บจะดู Active กว่าเมื่อก่อนนะ เป็นสาวมากขึ้นน่ะ ^^
เบล >> ติดต่อไม่ได้ เสียดายจัง ไม่รู้เรยว่าตอนนี้เป็นไง แต่ก็คงเปิดร้านซีรอกซ์อยู่ที่ธุรกิจเหมือนเดิมแหละมั้ง
ส่วนอีกคน บักหลี..อิอิ >> คนนี้เราลากมาเอง คิดว่าตอนเรียนไม่ได้สนิทเท่าตอนนี้นะ ไม่รู้ดิ เหมือนคุยกันบ่อยกว่าซะอีก เลยไม่รู้จะบอกว่าเปลี่ยนไปไงเรย หุหุ  

 

สรุปแล้ว วันนั้นมีความสุข สนุกมากๆ เอากล้องไปด้วย แต่ถ่ายได้ 2 รูป แบตหมด -*-
ดีนะที่หลีเอากล้องมา ก็เลยต้องทำหน้าที่เป็นตากล้องจำเป็น.......เพื่อนๆ บอก กล้องมันถ่ายยากที่สุดในโลกเลยว่ะ...อันนี้เห็นด้วย 55555

 

 

อยากนัดเจอกันบ่อยๆ จังเลย
ไม่นึกว่าจะรวมกันได้เยอะขนาดนี้ ทั้งที่บอกล่วงหน้ากันแค่ไม่กี่วัน
ชอบคุณฟ้าฝน ขอบคุณเวลาและสถานที่ที่เอื้ออำนวยให้เราเจอกัน
และที่สำคัญ ขอบคุณเพื่อนๆ ทุกคน ที่ทำให้เรามีความทรงจำดีๆ เก็บไว้ในชีวิตอีกหนึ่งวัน ^^

 

เจอกันใหม่เร็วๆ นี้นะ
..^^..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                   ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

 

 

เรื่องที่เกริ่นมา เลยเหมือนเป็นแค่บทสนทนาสั้นๆ ไม่ได้คาดหวังคำตอบ หรือสื่อนัยสำคัญใดๆ